อาลัย...ไอ้ตะแหง่ว

posted on 13 Dec 2004 10:46 by patr in myStory

หลังจากที่ผมไม่ได้อัปเดทซะนาน ด้วยเหตุผลทั้งหลายแหล่ ตอนนี้ผมกลับมาแล้วคับ ด้วยความเศร้ากับการจากไปของไอ้ตะแหง่ว (กีต้าผมเอง ที่มันชื่อนี้เพราะว่า ตอนผมหัดเล่นมันใหม่ๆ ดีดไม่เป็นเพลง แม่เลยถามว่า ดีดอะไรของแก ตะแหง่วๆ ไม่เป็นเพลงซะที ผมก็เลยเรียกมันอย่างนั้นมาตลอด)

จะว่าไปแล้วมันอยู่กะผมมานาน...............................นานมาก จิงๆแล้วมันไม่ใช่ของผมหรอกคับ เป็นของพี่สาวที่ซื้อมาตอนโดนทีโรงเรียนบังคับให้เรียน แต่ว่าพอหลังจากพ้นเทอมนั้นไป มันก็อยู่ในกล่องมาตลอด จนมีวันนึงรู้สึกเสียดายที่มันต้องมาอยู่ในกล่องเฉยๆ เลยหยิบมันขึ้นมา แล้วก็ลองไปคุ้ยๆ หนังสือ เพลงกับโปสเตอร์ตารางคอร์ด แล้วก็ลองเล่นมัน เออ หนุกดีหวะ (ถึงแม้ว่าจะเจ็บนิ้วโคตรๆ และก็ไม่เป็นเพลงแถมโดนน้องด่าว่าหนวกหูก็เถอะ) ก็ไม่สนใจ จำได้ว่า ตอนนั้น ม 2 มั๊ง เล่นๆหยุดๆ ได้ 2 เดือน มันก็กลับไปลงกล่องอีก เพราะว่าผมต้องเตรียมตัวติวเพื่อนแข่งขันหลายๆ อย่าง

กาลเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แล้วก็มา ม 4 ผมกลับมาเล่นมันใหม่ ด้วยความรู้สึกเดิมว่าอยากเล่น (ก็ยังเจ็บนิ้วเหมือนเดิมแต่ว่าน้อยกว่าตะก่อน) เรื่องกันก็เหมือนนิยาย ช่วงนั้นผมกะลังบ้า คอมพิวเตอร์ด้วย มันก็เลยต้องลงกล่องไปอีกเช่นเคย

อืม ม 6 แล้ว ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้เหงาโคตรๆ หยิบมันขึ้นมาใหม่ แล้วก็เริ่มด้นเพลง ตามคอร์ดที่รุ้จักตามมีตามเกิด อืม ได้ออกมาสองเพลง (ห่วยๆ แต่ภูมิใจโคตร) แล้วผมก้อเล่นมันเรื่อยมา แต่ไม่เคยเอามันออกไปโชว์ไหนซะที เพราะว่า กล้วมันพัง เพราะแก่มากแล้ว มันก็อยู่กะผมมาตลอด ได้เพลง ห่วยๆ ออกมาหลายเพลง เวลาที่เหงาสุดๆ เวลาที่ดีใจสุดๆ เวลามีเพลงใหม่ๆ เวลาเจอเพลงที่ขอบแล้วอยากเล่น มันตอบสนองอารมณ์ผมมาอย่างดีโดยตลอด

จนเมื่อเดือนที่แล้ว ผมกะจะรวบรวมผลงานส่วนตัวออกมาซักแผ่นนึง แล้วกะว่าเอาไอ้ตะแหง่วนี้แหละ หามุมเด็ดๆแล้วถ่ายมันเป็นหน้าปก ผมก็เริ่มโทรหาเพื่อนๆ ที่เล่นเพลงสไตล์เดียวกัน แล้วเอาเพลงมาเรียบเรียงใหม่ กะว่าถ้าไม่ทัน ปีใหม่ก็ต้องวันวาเลนไทน์นี้แหละ แล้วก็จับมันมาเล่นทุกวัน

จนเมื่อวันที่ 8 ธันวาคม 2547 ผมก็จับมันมาเล่นอีก แต่พอดีแม่เรียกกินข้าว เลยวางพิงเอาไว้ (ไม่ยอมเก็บเข้าที่ของมัน) กะว่าเด๋วรีบกินแล้วมาเล่นต่อ กินข้าวไปได้ซักพัก ผมก็ได้ยินเสียง โครม..ตึงๆๆ ผมก็วิ่งเข้าไปดู มันไปนอนกองอยู่ที่พื้น คอขาดเป็นสองท่อน ตรงเฟสที่สาม นัทกระเด็นกระดอนไปคนละทาง ผมก้มลงไปดูและหยิบมันขึ้นมาด้วยอาการอิ้ง...แบบพูดไรไม่ออก ในใจก้อคิดว่า แม่งเอ้ยมัยกูไม่เก็บก่อนว๊ะเซ็งอยุ่หลายวันเลย

และนั่นก็เป็นเหตุการณ์การสะเทือนใจอีกครั้งหนึ่ง ใครจะหาว่าบ้า ว่าเวอร์ก็เหอะ แต่ถ้าคุณลองเสียของที่คุณรักมาก และมันอยู่กับคุณมาร่วม สิบๆ ปี คุณจะรู้ว่า มันจะเศร้าขนาดไหน

ยามเบิกบานมีเจ้า....เคียงข้าง

ยามอ้างว้างมีเจ้า....เคียงคู่

แม้ว่าเจ้าจะจากไปขอให้รู้

เจ้ายังอยู่ในใจข้า..มิราไกล

แด่ ไอ้ตะแหง่ว ผู้จากไป ชาตะ 10 กรกฎาคม 2533 มรณะ 8 ธันวาคม 2547

Comment

Comment:

Tweet

(-_-!) อ่านตั้งนาน

#3 By Max เอง (192.19.197.27) on 2005-02-11 10:09

R.I.P คือไรเหรอ

#2 By Patr on 2004-12-13 15:41

โอวว ... R.I.P

#1 By เ สื อ ด า ว ... on 2004-12-13 13:03

Tags